ครูบาเป็นชีผ้าขาวอยู่ไปไม่นาน
ยังมีชายผู้หนึ่ง ชื่อว่า "นายใจมา" ก็เดินไปในป่าแห่งหนึ่ง ก็ไปเห็นเสือโคร่งเฒ่าตัวหนึ่ง
นั่งอยู่ในซอกผามีเสือหนุ่มตัวหนึ่งคาบเอาเนื้อมาไว้ต่อหน้าเสือโคร่งเฒ่าตัวนั้น
เสือโคร่งเฒ่าตัวนั้นก็เข้ามากินเนื้ออันนั้นอยู่ที่นั้น นายใจมาเห็นเหตุนี้แล้ว
ก็กลับมากราเรียนครูบา
ครูบาก็เทศนาว่า "ชาติเสือแท้ๆ เป็นสัตว์ตัวใจบาปฆ่าสัตว์ตัดชีวิตมาเป็นอาหารเลี้ยงชีวิตมาเป็นอาหารเลี้ยงชีวิตทุกมื้อ
มันก็ยังรู้ผู้เฒ่าผู้แก่"
นิทานกัมมัฏฐาน ข้อที่ ๑
ยังมีพระโพธิสัตว์องค์หนึ่งเข้าไปบวชเป็นพระฤาษีในถ้ำปัพพตาคีรีวันหนึ่ง
พระฤาษีตนนั้นก็เดินขึ้นไปบนเขา ก็ไปเห็นแม่เสือเกิดลูก แม่เสือหิวอาหารเพราะไม่ได้กินอะไร
พระโพธิสัตว์ซึ่งเป็นพระฤาษี ก็มีความกรุณายอมเสียสละชีวิตให้แก่แม่เสือตัวนั้น
แม่เสือตัวนั้นก็กินพระฤาษี เมื่อกินพระฤาษีแล้วก็มีความดีใจหายจากความหิว ชาติเสือมันใจดีหายจากความหิว
ชาติเสือมันใจบาปยิ่งนัก มันก็ยังรู้อุปัฏฐากผู้เฒ่าผู้แก่
ครูบาขาวปีสอนกัมมัฏฐาน
ข้อที่ ๑
ถ้าเราได้เป็นพระภิกษุก็ดี
ได้บวชเป็นสามเณรก็ดี เป็นชีผ้าขาวก็ดีเป็นคนคฤหัสถ์ก็ดี ก็ควรรู้เคารพผู้เฒ่าผู้แก่
และอุปัฏฐากผู้เฒ่าผู้แก่ด้วยน้ำร้อนน้ำเย็นและหมากเมี่ยง คิลานเภสัช ข้าวน้ำโภชนะอาหาร
และอุปัฏฐากครูบาอาจารย์ผู้เป็นครูของเราก็ดี อาคันตุกะมาเยี่ยมเยือนในอารามของเราก็ดี
เราก็ควรต้อนรับด้วยปัจจัยทั้ง ๔ ตามวัตรปฏิบัติของเรา
ถ้าเราได้บวชเป็นพระภิกษุก็ดี ได้บวชเป็นสามเณรก็ดี ได้บวชเป็นชีผ้าขาวก็ดี และได้เรียนธรรม
และเรียนหนังสือกับอาจารย์ผู้ใด เราควรอุปัฏฐากอาจารย์ผู้นั้น อย่าให้ได้ขาดทุกค่ำเช้าเย้ฯ
เราอุปัฆฐากเล็กๆ น้อยๆ ไม่คุ้มค่าบุญคุณอาจารย์ของเรา
เราเรียนได้ "กะ (กอ ไก่)" ตัวหนึ่ง เราจักเอาทองมาซื้อเอากะตัวหนึ่งตัวนั้น
ทองพันหนึ่งก็ไม่คุ้มค่ากับกะตัวนั้น เราควรอุปัฏฐากนานๆ จึงจะคุ้ม
การอุปัฆฐากนี้มีค่ามากกว่าทองพ้นหนึ่ง
การอุปัฏฐากนี้มีอานิสงส์กว้างขาวงหาที่เปรียบไม่ได้ เมื่อตายก็จักได้ขึ้นไปเกิดบนสวรรค์ชั้นฟ้าไม่ต้องสงสัย
ถ้าไม่มีครองวัตรอุปัฏฐาก เอาแต่กินๆ อยู่ๆ ไปๆ มาๆ เที่ยวขึ้นเหนือล่องใต้ อาจารย์ของเราจะได้กินอะไรก็ไม่รู้
ไม่ได้กินอะไรก็ไม่รู้ อาจารย์อยู่อย่างไรก็ไม่รู้ได้ นอนอย่างไรก็ไม่รู้ ถ้าเราไม่รู้บุญคุณของอาจารย์อย่างนี้
เมื่อตายไปก็จักได้ไปตกนรกอย่างไม่ต้องสงสัยเลย
ถ้าผู้ใดได้ปฏิบัติตามดังกล่าวมาแล้วแต่ข้างต้นนั้น ก็จักเจริญด้วยกัมมัฆฐาน ก็จักเป็นที่พึ่งแก่โลก
โลกก็จักได้พึ่งเรา