หน้าแรก

ประวัติวัด

ลำดับเจ้าอาวาส

สภาพวัด

ติดต่อวัดวิเวกฯ

สมุดเยี่ยม

เจ้าของเรือ
หลวงพ่อกับเณรจ้อย
ท่าดี ทีเหลว
สำคัญที่ใจ
ใจกับการกระทำ
มีค่าอยู่ในสิ่งไร้ค่า
ทำดีให้ถูกที่ถูกคน
ศิลปะการดูหมอ
ตนแท้ – ตนเทียม

ความเห็นของผู้จัดทำ คนเราส่วนใหญ่จะไม่เข้าใจว่าความสุขที่แท้จริงนั้นคืออะไรกันแน่ เพราะคนส่วนใหญ่จะคิดว่าถ้ามีสิ่งนั้นสิ่งนี้แล้วจะมีความสุข แต่ความสุขที่เกิดจากตัณหานั้นไม่ใช่ความสุขที่แท้จริง เพราะลองดูง่ายๆ ก็ได้ว่าคนที่ไม่มีเงินเขาก็คิดว่าถ้ามีเงินแล้วจะมีความสุข เลยต้องพยายามขวนขวายหาเงินมาและบางคนเมื่อหามาได้แล้วก็ไม่กล้าใช้หรือต้องลำบากหาที่เก็บรักษาเพราะกลัวมีคนมาโขมยอีก แต่พอมีเงินแล้วหากถามเขาว่าเขาจะไม่อยากได้เงินอีกแล้วหรือ? คำตอบก็คือไม่ เขายังอยากจะได้เงินเพิ่มขึ้นอีก แม้เขาจะมีเงินมากที่สุดในโลกแล้ว เขาก็ยังไม่หยุดที่จะหาเงินมาเพิ่มอีกโดยไม่เลือกวิธี สรุปก็คือผมคิดว่าความสุขที่แท้จริงนั้นไม่ขึ้นอยู่กับวัตถุสิ่งของใดๆ แต่อยู่ที่ใจเรานี่เอง

ความเห็นของผู้จัดทำ ผมเข้าใจว่าท่านคงจะอยากให้คนเรานั้นรู้สึกตัวว่าไม่ควรที่จะรอแสดงความรู้สึกให้กันในวันใดวันหนึ่งเท่านั้น เช่น ลูกรอที่จะให้ดอกมะลิในวันแม่เท่านั้นแต่ไม่แสดงให้เห็นว่าตนเองรักแม่เลยตลอดทั้งปี หรือเกลียดกันมาทั้งปีแล้วส่ง ส.ค.ส. ให้ในวันปีใหม่ ฯลฯ แต่ควรที่จะทำสิ่งที่ดี ๆ แก่กันและกันเสมอโดยไม่เลือกวันและเวลา… (และอีกอย่างหนึ่งผมก็รู้สึกว่าที่พระนั้นเสียก็อาจจะมีสาเหตุมาจาการตามใจ, เอาอกเอาใจ, เกรงใจญาติโยมจนไม่อยากขัดใจและในที่สุดก็คือทำผิด ๆ ไป ผมจึงคิดว่าพระนั้นน่าจะมีจุดยืนของตนเองที่จะทำหรือไม่ทำอะไร มิฉะนั้นผลเสียก็จะตามมาอย่างที่เป็นข่าวในทุกวันนี้ครับ)

คำอธิบายของผู้เขียน ความเป็นพุทธเป็นสิ่งนามธรรม มองไม่เห็นด้วยตาโดยตรง เป็นเรื่องทางจิตใจ คนบางคนอาจจะแขวนพระเต็มคอ อาจจะไปวัดทุกวันพระ (อาจจะอยู่ในวัดตลอดชีวิต) อาจจะสละเงินทำบุญคราวละมากๆ แต่เขาอาจจะไม่มี "ความเป็นพุทธ" ก็ได้
        เราเห็นจะต้องดูพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเป็นตัวอย่าง ตอนแรกพระองค์ยังไม่มีความเป็นพุทธะ ต่อมาพระองค์สละฆราวาสวิสัย บำเพ็ญเพียรแบบลองผิดลองถูกอยู่ 6 ปี ในที่สุดก็บรรลุถึงความเป็นพุทธะ เมื่อเป็นพุทธะแล้ว ในด้านร่างกาย พระองค์ยังเป็นอย่างเดิม ยังแก่ เจ็บ ตาย ยังหิว กระหาย เหนื่อย ปวดอุจจาระ ปัสสาวะ แต่ในด้านจิตใจพระองค์ทรงเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากไม่รู้ จากมืด เป็นสว่าง, จากสกปรกด้วยกิเลส เป็นสะอาดปราศจากกิเลส, จากเดือดร้อนวุ่นวาย เป็นสงบ สุข เย็น, จากเห็นแก่ตัว เป็นสงสาร เห็นใจผู้อื่น
        เพราะฉะนั้นอาจสรุปได้ว่า ความเป็นพุทธที่แท้จริงอยู่ที่จิตใจและจิตใจที่เป็นพุทธต้องสว่าง สะอาด สงบ และสงสารเห็นใจผู้อื่น สิ่งอื่นนอกจากนี้ ไม่ว่าจะเป็นวัตถุ สิ่งของ พิธีกรรม แบบการครองชีพพิเศษ นุ่งขาวห่มขาว ทานข้าวมื้อเดียว ฯลฯ ล้วนแต่เป็นเครื่องหมายภายนอกเท่านั้น

ความเห็นของผู้จัดทำ เมื่อผมได้อ่านนิทานเรื่องนี้แล้วทำให้ผมมีความเชื่อมั่นมากยิ่งขึ้นว่า คนที่ปฏิบัติตามคำสั่งสอนของพระพุทธองค์แล้วย่อมได้รับผลดี และเช่นกันคนที่ไม่ทำตามคำสั่งสอนของพระองค์ย่อมจะไดัรับผลของสิ่งที่ตนทำแน่นอนไม่ว่าคนๆนั้นจะเป็นใคร เป็นพระหรือเป็นคฤหัสถ์ ก็ย่อมจะได้รับผลของกรรมที่ตนทำเหมือนๆกัน (ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่วครับ)

ความเห็นของผู้จัดทำ เรื่องนี้ทำให้ผมคิดว่าคนส่วนใหญ่มักจะตัดสินคนจากสิ่งที่เห็นภายนอกเสมอ บางคนก็ยกย่องคนชั่วที่มีอิทธิพลอำนาจในบ้านเมืองคอยเอาอกเอาใจยกยอปอปั้นอย่างไม่ลืมหูลืมตา แม้จะรู้ว่าเบื้องหลังเขาจะเป็นคนชั่วอย่างไรก็ตาม บางคนก็ตัดสินคนที่กระทำอะไรก็ตามที่ไม่ถูกใจตนเองว่าต้องผิดโดยไม่อาศัยเหตุผลหลาย ๆ อย่างมาช่วยประกอบการตัดสินใจว่าถูกหรือผิดกันแน่ แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือคุณธรรมที่อยู่ในใจของผู้ที่ทำ, ผู้ที่เห็น และผู้ที่วิจารณ์การกระทำนั้นด้วยนะครับ

ความเห็นของผู้จัดทำ คนหลายคนมักจะโทษโชคชะตาอยู่เสมอเมื่อตนไม่ได้ ไม่มี ไม่เป็นอะไรในอย่างที่ตนเองหวัง แต่ถ้าลองคิดถึงคนที่เขาเกิดมามีพร้อมสมบูรณ์ทุกอย่างแต่ไม่รู้จักรักษาทรัพย์สมบัติของตนเองไว้หรือหามาเพิ่มได้ เราก็คงจะเข้าใจว่าความล้มเหลวและความสำเร็จทุกสิ่งทุกอย่างนั้นย่อมจะมาจากตัวเราเองทั้งนั้น นี่แหละครับผมถึงเชื่อมั่นพุทธภาษิตที่พระพุทธองค์ท่านตรัสว่า "อตฺตา หิ อตฺตโน นาโถ ตนแลเป็นที่พึ่งของตน" ไม่มีใครหรือพระเจ้าองค์ใดบันดาลให้เราได้

ทำดีให้ถูกที่ถูกคน

         แม่ของป๋องสอนป๋องเสมอว่า ความโกรธเป็นสิ่งไม่ดี คนเราเมื่อโกรธขึ้นมาแล้วจะไม่มีเหตุผล อาจจะเผลอทำความเสียหายร้ายแรงได้ เช่นบางคนโกรธขึ้นมาแล้วถึงกับฆ่าสามรภรรยาของตัวเอง พอความโกรธหายไปจึงสำนึกผิด เสียอกเสียใจ ถึงเสียใจก็ไม่มีประโยชน์อะไรเพราะสามีภรรยาตายไปเสียแล้ว เพราะฉะนั้น เวลาโกรธขึ้นมาให้พยายามระงับจิตใจโดยการนับในใจช้า ๆ ตั้งแต่ 1 ถึง 20 ขณะที่นับอยู่นั้นอย่าเผลอทำอะไรออกไปเป็นอันขาด พอนับถึง 20 แล้ว ความโกรธจะลดลง เพราะความโกรธมักจะเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและหายไปอย่างรวดเร็วเช่นเดียวกัน
        ฝ่ายเด็กชายป๋อง เมื่อได้ฟังโอวาทของแม่ก็พยายามระงับจิตใจ ทั้ง ๆ ที่ปกติเป็นคนโมโหร้าย มักจะมีเรื่องชกต่อยกับเพื่อนที่โรงเรียนเสมอ
        แต่แล้วเย็นวันหนึ่ง แม่ก็ต้องประหลาดใจและเสียใจที่เห็นลูกกลับบ้านพร้อมด้วยหน้าตาบวมปูด แสดงว่าถูกเขาชกต่อยมา
        "เป็นอะไรไปอีกล่ะลูก" แม่พูดด้วยหน้าตาวิตกกังวล "ไปมีเรื่องกับเพื่อน ๆ มาอีกล่ะสินี่ ก็แม่บอกแล้วไม่ใช่หรือว่าอย่าไปทะเลาะกับใคร ลูกไปมีเรื่องกับใคร ถูกใครชกเอาล่ะลูก?"
        "ถูกไอ้ตั้มชกเอา" ป๋องตอบพลางกัดฟัน
        "ลูกไม่ได้นับ 1 ถึง 20 ดอกหรือเวลาที่มีเรื่องกันน่ะ" แม่ถามพลางลูบหน้าตาลูกด้วยความเป็นห่วง
        "นับ ก็เพราะมัวนับ 1 ถึง 20 น่ะซีจึงเจ็บตัว"
        "ทำไมล่ะลูก?"
        "ก็เพราะแม่ไอ้ตั้มสอนให้ไอ้ตั้มนับ 1 ถึง 10 เท่านั้น พอนับเสร็จมันก็เล่นงานป๋องทันที กว่าป๋องจะนับถึง 20 มันก็เผ่นไปถึงไหนเสียแล้ว"

จากหนังสือ "ธรรมหรรษา" โดย ธรรมโฆษ พิมพ์โดย มหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตล้านนา

ความเห็นของผู้จัดทำ ผมไม่รู้ว่าท่านจะรู้สึกอย่างไรเมื่อได้อ่านเรื่องนี้ แต่ถ้าผมเป็นพ่อแม่ของป๋อง ผมจะรู้สึกภูมิใจที่ป๋องพยายามทำตามคำแนะนำของแม่อย่างเคร่งครัดถึงแม้จะต้องโดนต่อยก็ไม่ฝ่าฝืน เพราะหากป๋องตอบโต้แล้วป๋องก็คงจะเจ็บตัวยิ่งไปกว่านี้เสียอีก และไม่เกิดประโยชน์อะไรขึ้นมาเมื่อไปตอบโต้เขา แต่หากจะพูดถึงทางแก้หรือทางออกในเรื่องนี้ละก็ ป๋องก็ควรที่จะพยายามอยู่ให้ห่างไกลจากเพื่อนที่นิสัยไม่ดีอย่างนี้ (รวมทั้งเพื่อนที่ชอบชักชวนเราไปเสพยาหรือทำเรื่องเสื่อมเสียอื่น ๆ ซึ่งผมคิดว่าเพื่อนแบบนี้ไม่ใช่เพื่อนที่น่าคบหรอกนะครับ) คงจะดีกว่าการไปหาวิธีตอบโต้ ก็คงเหมือนกับมงคลข้อที่ว่า "การไม่คบคนพาล เป็นมงคลอันสูงสุด" ครับ

ความเห็นของผู้จัดทำ การดูหมอผมว่ามันก็มีทั้งข้อดีและข้อเสีย หากเราได้ฟังคำทำนายที่ดีก็จะทำให้เรามีกำลังใจที่จะทำต่อไป แต่หากได้ฟังคำทำนายดีแล้วกลับงอมืองอเท้ารอคอยวาสนามันก็คงไม่ดีแน่ และก็เช่นเดียวกันหากได้ฟังผลทำนายที่ไม่ดีแล้วกลับอ่อนอกอ่อนใจเลิกล้มความคิดที่จะทำอะไรดี ๆ ต่อไปก็คงไม่ดีแน่สู้ไม่ไปดูหมอเสียดีกว่า แต่หากบางคนได้ฟังคำทำนายอะไรที่ไม่ดีแล้วพยายามที่จะเอาชนะโชคชะตาที่เขาทำนายมาและไม่ยอมเลิกล้มความตั้งใจ(อย่างน้อยก็พิสูจน์ว่าหมอดูแม่นจริงหรือเปล่า) ผมว่าเขาอาจจะพบความสำเร็จได้ไม่วันใดก็วันหนึ่ง ผมมั่นใจว่าอนาคตนั้นคนเป็นผู้ลิขิตด้วยตนเองครับ

ความเห็นของผู้จัดทำ ก็อย่างชื่อเรื่องนั่นแหละครับ ผมคิดว่าคนเราไปมัวแต่ยึดกับสิ่งที่ไม่มีประโยชน์กับการดำรงชีวิตให้มีความสุขเท่าไร แต่กลับไปหลงไหลได้ปลื้มกับสิ่งที่ไม่เป็นประโยชน์ เมื่อคืนผมดูดาราคนหนึ่งบอกว่า "เสื้อผ้าที่เป็นแบรนด์ถึงมีราคาแพงแต่ก็ใช้ได้เป็น 10 ปี" ผมก็อยากจะแย้งว่าเขาซื้อชุดเดียวเท่านั้นหรือ? แล้วใช้บ่อยหรือเปล่า บางทีเดือนจะใช้สักครั้งหรือไม่ก็ซื้อมาทิ้งไว้เล่นโก้ ๆ เท่านั้น ผมอาจจะพูดแรงไปหน่อย แต่ผมรู้สึกว่าการหลงผิดของนายสิบผู้นี้ก็ดี หรือการหลงไปกับสิ่งต่าง ๆ ตาม ๆ กันก็ดี มันก็จะนำมาแต่ความทุกข์ ซึ่งมันอาจจะเป็น "อวิชชา" อย่างที่พระพุทธเจ้าท่านว่าก็ได้ ? เห็นด้วยไหมครับ