หอสมุดไฮเทคแห่งนครซานฟรานซิสโก

โดย นายวิญญู วานิชศิริโรจน์
ตีพิมพ์ในนิตยสาร Arch&Idea ปีที่1(5)ฉบับที่2(57) กรกฎาคม-สิงหาคม 2541

บทนำ

อาคารหอสมุดแห่งนครซานฟรานซิสโก (San Francisco Main Public Library) เป็นโครงการตัวอย่างที่แสดงถึงความร่วมมือ และประสานงานได้เป็นอย่างดีระหว่างทีมงานออกแบบในทุกสาขา รวมทั้งแสดงถึงการที่ผู้ร่วมงานทุกฝ่ายให้ความเคารพในหน้าที่และความรับผิดชอบของงานวิชาชีพส่วนอื่นโดยสามารถนำข้อจำกัดที่เกิดขึ้นมาแก้ปัญหาร่วมกันเพื่อให้ได้ผลงานที่ดีที่สุด

เพื่อให้เห็นภาพแนวความคิดในการทำงานและผลสำเร็จของการออกแบบโครงการนี้ตามความเห็นข้างต้นได้ชัดเจนยิ่งขึ้น จะขอยกตัวอย่างวิธีการและขั้นตอนการออกแบบระบบอาคารนี้สี่ระบบ คือ ระบบเครือข่ายสื่อสาร, ระบบควบคุมคุณภาพแสงสว่าง, ระบบควบคุมควันไฟ และระบบป้องกันแผ่นดินไหว โดยแต่ละระบบมีรายละเอียดดังนี้

รูปที่ 1 แสดงด้านหน้าของอาคารหอสมุดสาธารณะนครซานฟรานซิสโก

รูปที่ 2 แสดงรูปตัด/แปลนชั้น3/แปลนชั้นล่างของหอสมุดสาธารณะนครซานฟรานซิสโก

คำอธิบายแบบ 1.ส่วนบริการห้องสมุด 2.ส่วนบริการของคนหูหนวก 3.ทางเข้าจากถนนใหญ่ 4.ที่เก็บหนังสือ 5.ห้องประชุม 6.ส่วนค้นหาข้อมูล 7.โต๊ะเอกสารอ้างอิง 8.เอเทรียม 9.บริเวณอ่านหนังสือเฉพาะ 10.ส่วนคืนหนังสือ 11.ที่จอดรถจักรยาน 12.ศูนย์วิชาชีพ 13.โสตทัศน์ศึกษา 14.เอกสารทางธุรกิจและเทคโนโลยี 15.ห้องอ่านหนังสือ 16.ศูนย์ศิลปะ 17.ห้องสมุดดนตรี 18.หนังสือเด็ก 19.ที่อ่านหนังสือ 20.ที่อ่านหนังสือศิลปะและดนตรี 21.ศูนย์สารสนเทศของรัฐ 22.สะพาน 23.ที่อ่านหนังสือ ด้านมนุษย์ศาสตร์ 24.ส่วนอ่านหนังสือเทคโนโลยี/ธุรกิจ 25.ห้องอ่านหนังสือ 26.ส่วนเก็บเอกสาร

ระบบเครือข่ายสื่อสาร

ในปัจจุบันวงการบรรณารักษ์ศาสตร์ได้ยกระดับวิธีการค้นหาข้อมูลบนฐานข้อมูลคอมพิวเตอร์มีความสำคัญเทียบเท่ากับการค้นหาข้อมูลจากเอกสารในระบบเดิม ส่งผลให้การติดตั้งเครือข่ายคอมพิวเตอร์ของหอสมุดแห่งนี้เป็นระบบที่มีความสำคัญและได้รับงบประมาณเป็นมูลค่าที่สูง

อาคารหลังนี้ได้ติดตั้งเครื่องคอมพิวเตอร์สำหรับการค้นหาข้อมูลบัตรห้องสมุด หรือ OPAC (On-line Public Access Catalog) เป็นจำนวนถึง 125 จุด ผู้มาใช้บริการสามารถหาข้อมูลของห้องสมุดจากอุปกรณ์ดังกล่าวได้อย่างสะดวกและรวดเร็ว โดยคอมพิวเตอร์ในกลุ่มนี้จำนวน 20 เครื่องสามารถใช้งานร่วมกับระบบอินเตอร์เน็ตได้อีกด้วย นอกจากนี้ได้ติดตั้งจุดสัญญาณบริเวณตั้งโต๊ะอ่านหนังสือทั่วไปมากกว่า 300 จุด สำหรับผู้ใช้บริการห้องสมุดสามารถนำคอมพิวเตอร์แบบพกพกของตนเข้ามาเชื่อมต่อกับระบบคอมพิวเตอร์ของห้องสมุดอีกด้วย

.
รูปที่ 3 คอมพิวเตอร์สำหรับค้นหาข้อมูลบัตรห้องสมุด หรือ OPAC (On Line Public Access Catalog) ซึ่งเชื่อมต่อกับระบบฐานข้อมูลคอมพิวเตอร์กลาง

เครื่องคอมพิวเตอร์หลักของห้องสมุดนี้ตั้งอยู่บริเวณชั้น 5 โดยได้เชื่อมต่อสายสัญญาณจากบริเวณนี้ไปสู่ส่วนต่างๆของอาคาร ด้วยสัญญาหลักแบบสายใยแก้วนำแสง (Fiber-optic Cables) ส่วนสายสัญญาณ ย่อยเป็นสายสัญญาณแบบทองแดง

กุญแจสำคัญที่ทำให้ระบบเครือข่ายสัญญาณคอมพิวเตอร์ของโครงการนี้ประสพความสำเร็จเป็นอย่างมากเพราะระบบทั้งหมดได้รับการออกแบบโดยใช้แนวความคิดหลักคือความยืดหยุ่นในการใช้งานสูงสุด ผู้ออกแบบระบบนี้เล็งเห็นว่าเทคโนโลยีทางการสื่อสารจะต้องเปลี่ยนแปลงไปอย่างมากหลังจากที่อาคารนี้ออกแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2532 ดังนั้นแทนที่วิศวกรระบบจะออกแบบเครือข่ายสื่อสาร โดยใช้ระบบสายสัญญาณของเทคโนโลยีสมัยนั้น พวกเขาได้ออกแบบให้อาคารมีรางและท่อสำหรับร้อยสายสัญญาณขนาดใหญ่แทน ด้วยวิธีการนี้เมื่อเทคโนโลยีเปลี่ยนไป ผู้ใช้งานเพียงแค่เดินสายสัญญาณเพิ่มบนท่อหรือรางที่เตรียมไว้ก็จะสามารถใช้ระบบการสื่อสารที่ทันสมัยที่สุดในเวลานั้นได้ในทันที

ในการนำระบบสื่อสารคอมพิวเตอร์มาใช้งานอย่างมีประสิทธิภาพ สถาปนิกโครงการจึงต้องออกแบบเฟอร์นิเจอร์สำหรับการใช้งานของอาคารนี้เป็นพิเศษ ทั้งนี้เพราะเฟอร์นิเจอร์ที่มีในท้องตลาดไม่สามารถตอบสนองการใช้งานได้อย่างเต็มที่ โดยโต๊ะอ่านหนังสือแบบใหม่นี้จะมีปลั๊กสำหรับเชื่อมจุดสัญญาณ พร้อมจุดไฟฟ้ากำลัง เพื่ออำนวยความสะดวกผู้ใช้งานที่นำคอมพิวเตอร์พกพกส่วนบุคคลของตนมาต่อเข้ากับระบบข้อมูลของห้องสมุดได้ในทันที

ระบบควบคุมคุณภาพแสงสว่าง

หัวใจอย่างหนึ่งในการให้บริการผู้ใช้งานของห้องสมุดคือ การมีแสงสว่างที่เพียงพอสำหรับการอ่านหนังสือ วิธีการที่ทำกันในอดีตนั้น ผู้ออกแบบจะออกแบบให้มีแสงสว่างจากหลอดไฟฟ้าที่สว่างเพียงพอโดยต้องเปิดไว้ตลอดเวลา ทำให้สิ้นเปลืองหลังงานโดยไม่จำเป็น โดยเฉพาะบริเวณที่นั่งอ่านหนังสือริมหน้าต่างนั้นสามารถได้ประโยชน์จากแสงธรรมชาติภายนอก แต่มักไม่ค่อยมีใครคำนึงถึงในเรื่องนี้นัก

อาคารหลังนี้ได้ติดตั้งระบบควบคุมการใช้พลังงานซึ่งจะลดแสงสว่างที่บริเวณโต๊ะอ่านหนังสือ ถ้าแสงธรรมชาติภายนอกมีปริมาณมากพอ ระบบนี้ยังสามารถปรับม่านกันแดดให้เหมาะสมกับปริมาณแสงสว่างที่จะส่องเข้ามาภายในอาคารอีกด้วย

ระบบควบคุมคุณภาพแสงสว่างนี้เป็นระบบอัตโนมัติควบคุมด้วยคอมพิวเตอร์ โดยระบบจะได้รับข้อมูลปริมาณความเข้มของแสงธรรมชาติจากตัวจับสัญญาณที่ติดตั้งอยู่ทั่วไปในอาคาร และส่งสัญญาณดังกล่าวไปยังระบบควบคุมหลักของอาคาร ในอนาคตห้องสมุดมีโครงการขยายขีดความสามารถของระบบนี้ให้สามารถควบคุมการทำงานของระบบต่างๆเพิ่มขึ้น เพื่อลดการใช้พลังงานของอาคารลงให้ได้มากกว่าที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน

ระบบควบคุมควันไฟ

มาตรฐานขององค์กรป้องกันเพลิงไหม้แห่งชาติหรือ National Fire Protection Association (NFPA) ที่คณะผู้ออกแบบใช้เป็นหลักในการออกแบบระบบป้องกันเพลิงไหม้ของอาคารนี้ มีข้อกำหนดเกี่ยวกับการควบคุมควันที่เกิดจากไฟไหม้ที่ละเอียดและเข้มงวดเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะในบริเวณที่เป็นส่วนเปิดโล่งภายในอาคารหรือเอเทรียมจะมีข้อกำหนดเป็นกรณีพิเศษ

รูปที่ 4 รูปถ่ายแสดงส่วนเอเทรียมกลางรูปวง กลมของอาคารหลังนี้

รูปที่ 5 รูปถ่ายแสดงเอเทรียมแนวยาวด้านข้าง ของอาคาร

อาคารหลังนี้มีส่วนที่เป็นเอเทรียมอยู่สองบริเวณ คือเอเทรียมรูปกลมกลางอาคารและเอเทรียมแนวยาวบริเวณริมอาคาร เอเทรียมที่สถาปนิกได้ออกแบบไว้ มีรูปแบบที่ไม่เอื้อต่อการระบายควันไฟหลายประการคือ เอเทรียมที่กลางอาคารนั้นมีส่วนของห้องอ่านหนังสือและชานพักบันไดยื่นเข้าไปภายใน ส่วนเอเทรียมรูปแนวยาว จะมีสะพานคั่นอยู่เป็นระยะๆ ทำให้ขณะที่เกิดไฟไหม้ ควันไฟจะลามเลียอยู่บริเวณท้องพื้นของส่วนยื่นนี้ ไม่สามารถพุ่งขึ้นไปยังยอดอาคารโดยตรง นอกจากนั้น เอเทรียมรูปแนวยาวมีความกว้างเพียง 4.50 เมตร ต่ำกว่ามาตรฐานที่กำหนดไว้ว่าเอเทรียมที่สามารถระบายควันได้ดีควรมีความกว้างไม่ต่ำกว่า 9.00 เมตร

รูปที่ 6 แปลนของส่วนเอเทรียมกลาง

คำอธิบายแบบ 1.ตระแกรงเหล็กแสตนเลต 2.กระจกใสลามิเนต หนา 9/16นิ้ว 3.กรอบอลูมิเนียมเคลือบสี 4.ทางเดินคอนกรีต 5.แผ่นเหล็กเปิดได้ 6.รางสำหรับอุปกรณ์ล้างกระจก 7.ทับหลังอลูมิเนียม 8.กระจกฝ้าลามิเนตหนา 9/16นิ้ว

รูปที่ 7 รูปตัดแสดงยอดของส่วนเอเทรียมแนวยาวด้านข้างอาคาร

คำอธิบายภาพ 1.ตระแกรงตกแต่ง 2.เกล็ดติดตาย 3.เดมเปอร์ 4.พัดลมดูดอากาศขนาด 3 ฟุต 5.แผ่นโลหะและวัสดุกันความร้อน 6.วัสดุกันเสียง 7.วัสดุกันความร้อน 8.ไม้อัด 9.สักหลาด 10.วัสดุกันซึม 11.หลังคาทองแดง 12.รางสำหรับอุปกรณ์ล้างกระจก 13.หัวจ่ายน้ำดับเพลิง 14.หลังคากระจก

เพื่อแก้ปัญหานี้ วิศวกรงานระบบได้เพิ่มขนาดของพัดลมสำหรับดูดควันมากกว่าที่ควรใช้ตามปรกติถึง 6 เท่า และในการเลือกขนาดพัดลมและรูปแบบของใบพัดนั้น ผู้ออกแบบเลือกใช้พัดลมขนาดใหญ่ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 3 ฟุต และลักษณะของใบพัดเป็นแบบที่มีช่องว่างระหว่างใบมากเป็นพิเศษ โดยมีเหตุผลว่า ในกรณีที่เกิดไฟไหม้ขึ้น แม้ว่าพัดลมดูดควันไม่ทำงานเนื่องจากไฟฟ้าดับหรือเครื่องกำเนิดไฟฟ้าฉุกเฉินไม่ทำงานก็ตาม ช่องว่างระหว่างใบพัดของพัดลมที่มีขนาดใหญ่สามารถปล่อยให้ควันไฟระบายออกได้โดยธรรมชาติ

รูปที่ 8 รูปตัดแสดงการแก้ปัญหาควันไฟที่เกิดจากไฟไหม้บริเวณใต้เอเทรียมกลาง

รูปที่ 9 รูปตัดแสดงการแก้ปัญหาควันไฟที่เกิดจากไฟไหม้ในพื้นที่ชั้นอื่นๆ

คำอธิบาย 1.พัดลมอัดอากาศเข้าสู่เอเทรียมกลางเพื่อดันควันออกจากตัวอาคาร 2.พัดลมอัดอากาศเข้าสู่ส่วนห้องบันได 3.เดมเปอร์ที่เปิดเพื่อนำอากาศจากภายนอกเข้าสู่ภายใน 4.เดมเปอร์ 5.พัดลมอัดอากาศ 6.เครื่องอัดอากาศของบันไดหนีไฟ 7.การควบคุมเป็นแบบอัตโนมัติแต่สามารถเปลี่ยนกลับมาควบคุมด้วยมือได้ 8.เดมเปอร์ ของลมกลับส่วนสำนักงานจะปิดเพื่อป้องกันไม่ให้ควันไหลเข้ามาภายในท่อลม 9.พื้นที่ส่วนที่ใช้เป็นลมกลับของระบบปรับอากาศ 10.พัดลดดูดควันออก 11.จุดที่อากาศภายนอกถูกดูดเข้ามาในอาคาร 12.พัดลมดูดควันของห้องบันได 13.พัดลมดูดควันแบบเสี้ยววงกลม

ระบบดูดควันนี้ไม่ได้ถูกออกแบบให้มีประโยชน์ในกรณีฉุกเฉินเท่านั้น ผู้ออกแบบยังได้ให้ระบบนี้มีการใช้งานในยามปกติอีกด้วย โดยระบบจะดูดอากาศจากภายนอกเข้ามาเพื่อระบายความร้อนภายในอาคารถ้าอุณหภูมิของอากาศภายนอกต่ำกว่าภายใน ทำให้ประหยัดการใช้ระบบปรับอากาศได้ถึงหกเดือนในหนึ่งปีทีเดียว การควบคุมปริมาณลมเข้า-ออกของอาคารนั้นถูกควบคุมด้วยระบบคอมพิวเตอร์ ซึ่งรับข้อมูลจากอุปกรณ์ตรวจจับที่ติดตั้งอยู่ในท่อลม นอกจากนั้นการที่ใช้งานระบบดูดควันไฟในเวลาปรกติทำให้ผู้บริหารอาคารแน่ใจได้ว่าเมื่อเกิดเหตุฉุกเฉิน อุปกรณ์ต่างๆที่เตรียมไว้ สามารถทำงานได้อย่างแน่นอนอีกด้วย

เพื่อให้แน่ใจว่าระบบที่สร้างขึ้นนี้จะสามารถทำงานตามที่กำหนดไว้ ในช่วงของการออกแบบผู้ออกแบบได้ทดสอบระบบทั้งหมดในอุโมงค์ลม โดยได้ทดลองกับเหตุการณ์ที่อาจเกิดขึ้นทุกกรณี ผลการทดสอบพบว่า ระบบทั้งหมดสามารถทำงานได้ตามที่ออกแบบไว้ได้เป็นอย่างดี

ระบบป้องกันแผ่นดินไหว

อาคารหลังนี้ตั้งอยู่ในรัฐแคลิฟอร์เนียซึ่งอยู่ในเขตพื้นที่ที่อาจเกิดแผ่นดินไหวเป็นประจำ จากข้อมูลในอดีตพบว่ารัฐแคลิฟอร์เนียเคยเกิดแผ่นดินไหวขนาด 7.1 ตามมาตราวัดแผ่นดินไหวในปี พ.ศ. 2532 และขนาด 6.7ในปี พ.ศ.2537 รัฐบาลของสหรัฐอเมริกาจึงได้ประกาศใช้กฎหมายบังคับให้อาคารที่ตั้งอยู่ในรัฐนี้ต้องมีโครงสร้างที่แข็งแรงสามารถต้านแรงแผ่นดินไหวได้

อาคารหอสมุดแห่งนี้ได้รับการออกแบบโครงสร้างเสร็จก่อนกฏหมายฉบับนี้จะประกาศใช้ ทำให้ต้องมีการแก้ไขและปรับปรุงโครงสร้างให้เป็นไปตามข้อบัญญัติของกฏหมายใหม่ วิศวกรโครงสร้างในขณะนั้น มีทางเลือกอยู่สองวิธีคือ

วิธีแรก จะต้องออกแบบโครงสร้างอาคารใหม่ทั้งหมด โดยเพิ่มขนาดและจำนวนเหล็กโครงสร้าง รวมทั้ง ผนังรับแรงเฉือนด้านข้างหลายจุด เพื่อให้อาคารแข็งแรงพอที่จะต้านแรงแผ่นดินไหวตามที่กำหนดไว้ในกฎหมาย จากากรประมาณการพบว่าจะต้องเพิ่มน้ำหนักเหล็กจากที่ออกแบบไว้เดิมถึงสองเท่า โดยจะมีค่าก่อสร้างเพิ่มขึ้น 17 ล้านเหรียญสหรัฐ

ส่วนแนวทางที่สองนั้นจะใช้โครงสร้างที่ออกแบบไว้เดิมทั้งหมด แต่เพิ่มรายะเอียดวิธีการรับแรงแผ่นดินไหวด้วยวิธีแยกโครงสร้างอาคารส่วนบนออกจากโครงสร้างของฐานราก คณะทำงานเลือกแนวทางที่สองในการแก้ปัญหาเนื่องจากเสียค่าใช้จ่ายน้อยกว่ามาก

วิศวกรโครงสร้างเลือกใช้ยางชนิด high-dumping หนา19นิ้ว(47.5 ซม.) เป็นตัวแยกโครงสร้างระหว่างอาคารส่วนบนกับส่วนฐานรากคอนกรีต จากการคาดการของผู้เชี่ยวชาญเชื่อว่าวัสดุที่นำมาทำจุดเชื่อมต่อนี้ ทำให้อาคารสามารถเคลื่อนที่ได้มากถึง18นิ้ว(45ซม.)โดยไม่เกิดความเสียหายใดๆต่อตัวอาคาร ทำให้สามารถรองรับแรงแผ่นดินไหวขนาด 8.3จุดได้อย่างสบาย

ตามข้อกำหนดของกฎหมายป้องกันเพลิงไหม้ของสหรัฐอเมริกา บัญญัติให้อาคารที่ใช้โครงสร้างแบบ แยกส่วนต้องมีวัสดุกันไฟได้อย่างน้อยสามชั่วโมงห่อหุ้มวัสดุรอยต่อระหว่างอาคารส่วนบนและส่วนล่าง แต่เพื่อลดค่าใช้จ่ายในการทำระบบกันไฟตามที่กำหนดในกฎหมาย วิศวกรได้ออกแบบให้มีท่อนเหล็กประกบบริเวณฐานเสาของอาคารทุกต้น ท่อนเหล็กนี้จะเชื่อมต่อกับโครงสร้างส่วนบนและวางอยู่เหนือผิวบนของฐานรากหนึ่งนิ้วครึ่ง กรณีเกิดเพลิงไหม้จนยางที่ใช้รองรับอาคารเสียหาย ตัวอาคารจะเคลื่อนตัวลงมาหนึ่งนิ้วครึ่ง แล้วท่อนเหล็กดังกล่าวจะทำหน้าที่รองรับอาคารแทน วิธีนี้ทำให้อาคารมีระบบป้องกันเพลิงไหม้โดยไม่ต้องใช้วัสดุกันไฟที่มีราคาแพง

รูปที่ 10 แปลนและรูปตัดแสดงวัสดุที่ใช้ในการแยกอาคารส่วนบนกับส่วนฐานราก

รูปที่ 11 รูปตัดแสดงรายละเอียดของวัสดุตกแต่งที่ออกแบบเพื่อไม่ให้เกิดความ เสียหายถ้าเกิดแผ่นดิน

รูปที่ 12 แสดงการเผื่อท่อสายไฟฟ้าหลักที่เชื่อมต่อกับภายนอกให้มีระยะที่สามารถขยับตัวได้ เป็นการป้องกันความเสียหายจากการขยับตัวของอาคารในขณะเกิดแผ่นดินไหว

องค์ประกอบส่วนอื่นๆของอาคารก็ได้รับการออกแบบให้สามารถรองรับแรงสั่นสะเทือนของแผ่นดินไหวตัวอย่างเช่น รอยต่อของผนังหินแกรนิตที่ใช้บุภายนอกอาคารได้ออกแบบให้สามารถรองรับการเคลื่อนตัวของอาคารในระหว่างเกิดแผ่นดินไหวได้เป็นอย่างดี จุดเชื่อมต่อของท่อน้ำประปา, ไฟฟ้า, ระบบสื่อสาร ระหว่างอาคารกับภายนอกก็ได้รับการออกแบบให้สามารถเคลื่อนตัวได้โดยจัดทำเป็นจุดเชื่อต่อสามจุด (three-ball joints) หรือท่อแบบหีบเพลง ส่วนสายไฟฟ้าหลักใช้วิธีปล่อยสายไฟบริเวณจุดเชื่อมต่อระหว่างภายในกับภายนอกอาคารให้มีระยะสำหรับการเคลื่อนตัว ด้วยวิธีการเหล่านี้ระบบสาธารณูปโภคต่างๆจะไม่ถูกทำลายหลังเกิดแผ่นดินไหว

นอกจากจะคำนึงถึงการป้องกันความเสียหายจากแผ่นดินไหวในระหว่างการออกแบบแล้ว ในช่วงงานก่อสร้างมีการตรวจสอบคุณภาพของงานก่อสร้างอย่างเข็มงวดเพื่อให้แน่ใจว่าโครงสร้างของอาคารจะมีความแข็งแรงอย่างเพียงพอที่จะต้านการเกิดแผ่นดินไหว ตัวอย่างเช่น ผู้ควบคุมงานใช้เครื่องอุลตราซาวตรวจสอบรอยเชื่อมของโครงสร้างเหล็กทุกจุดเพื่อให้แน่ใจว่าจุดเชื่อมทั้งหมดอยู่ในสภาพที่ดีไม่มีฟองอากาศภายใน เนื่องจากโครงสร้างของอาคารที่มีรอยเชื่อมที่ไม่สมบูรณ์ เมื่อเกิดแผ่นดินไหวจะเกิดความเสียหายอย่างรุนแรงกับโครงสร้างนั้น จนอาจทำให้อาคารทั้งหลังถล่มลงมาได้จากแผ่นดินไหวเพียงครั้งเดียว

ท้ายบท

จากรายละเอียดทั้งหมดที่ได้นำเสนอมาแล้วนี้พอที่จะสรุปได้ว่า หอสมุดสาธารณของนครซานฟรานซิสโกแห่งนี้ เป็นตัวอย่างของการที่อาคารที่รับการดูแลในช่วงการออกแบบและก่อสร้าง โดยกลุ่มคนทำงานที่เชี่ยวชาญและเข้าใจขอบเขตงานของตนเป็นอย่างดีนั้นจะทำให้เราได้งานสถาปัตยกรรมที่มีคุณภาพสามารถตอบสนองต่อเจ้าของอาคารและผู้ใช้งานทั้งในด้านประโยชน์ใช้สอยและความปลอดภัย

รายชื่อคณะทำงานโครงการห้องสมุดสาธารณะแห่งนครซานฟรานซิสโก

สถาปนิก Pei Cobb Freed & Partners
วิศวกรโครงสร้าง OLMM Structural Design
วิศวกรระบบป้องกันแผ่นดินไหว Forell / Elsesser Engineers
วิศวกรระบบ Flack & Kurtz, SJ Engineers, Peter Ol Lapid & Associates

เรียบเรียงจาก

Giovannini, joseph. “Civic Readings.” Architecture,(July 1996)pp.80-89.
Sullivan, ann C. ”Library Intelligence.” Architecture,(July 1996)pp.109-115.

tOp^ rOOt