ไขปัญหาการอนุรักษ์พลังงานในอาคาร

เกชา ธีระโกเมน
มกราคม 2542

คำนำ

ความจำเป็นในการอนุรักษ์พลังงานไม่ใช่หมายถึงเพียงการประหยัดไฟฟ้าอย่างที่เคยเข้าใจกันและในการวิเคราะห์การลงทุนเพื่อการอนุรักษ์พลังงาน นอกจากจะวิเคราะห์ในเชิงเศรษฐศาสตร์ปกติ คือการเปรียบเทียบมูลค่าการลงทุนกับค่าไฟฟ้าที่ประหยัดได้ว่าจะคุ้มทุนภายในกี่ปี หรือมีอัตราการคืนทุนกี่เปอร์เซ็นต์ แต่ในภาพรวมของประเทศ การวิเคราะห์การลงทุนเพื่อการอนุรักษ์พลังงาน สามารถนำไปเปรียบเทียบกับการลงทุนสร้างโรงไฟฟ้าหรือการสร้างเขื่อน นอกจากนี้ ยังสามารถนำผลของการลดการผลิตก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ซึ่งทำให้เกิดภาวะเรือนกระจกมาคิดได้อีกด้วย ซึ่งหากวิเคราะห์ในลักษณะนี้ โครงการลงทุนเพื่อการอนุรักษ์พลังงานจะคุ้มค่าต่อการลงทุนเป็นอย่างมาก
เนื่องจากในที่ผ่านมายังไม่มีหลักสูตรการอนุรักษ์พลังงานในคณะวิศวกรรมศาสตร์และสถาปัตยกรรมศาสตร์ การออกแบบและก่อสร้างอาคารส่วนใหญ่จึงไม่ได้เป็นอาคารอนุรักษ์พลังงาน การดำเนินโครงการและมาตรการอนุรักษ์พลังงานในปัจจุบัน จึงเป็นการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุ และก็ยังคงมีอาคารที่ใช้พลังงานมากเกิดขึ้นใหม่ตลอดเวลา
ปัญหาการออกแบบและก่อสร้างอาคารให้เป็นอาคารอนุรักษ์พลังงานมีอยู่มาก ถึงแม้ว่าหลักการและความเข้าใจเรื่องการอนุรักษ์พลังงาน เช่น การควบคุมค่าOTTV การใช้เครื่องปรับอากาศที่มีประสิทธิภาพ การใช้โคมไฟฟ้าที่มีประสิทธิภาพ การลดมวลสะสมความร้อน จะเป็นที่เข้าใจกันแล้ว แต่ในทางปฏิบัติ ก็ยังพบว่า ความเข้าใจบางอย่างยังคลาดเคลื่อน และวัสดุ อุปกรณ์ บางครั้งก็หาอย่างที่ต้องการไม่ได้ บางครั้งได้ผลทางด้านอนุรักษ์พลังงานแต่ด้อยทางด้านความทนทานและอายุการใช้งาน
การอนุรักษ์พลังงานเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับงานทุกระบบ เกี่ยวข้องกับงานสถาปัตยกรรม งานโครงสร้าง ระบบไฟฟ้า ระบบปรับอากาศ ระบบสุขาภิบาล หรือแม้แต่การป้องกันอัคคีภัย จึงมีความจำเป็นที่ผู้ออกแบบจะต้องมีความรู้อย่างกว้างขวางและจะต้องสามารถผสานทุกระบบเข้าด้วยกัน
เพื่อให้เป็นตัวอย่างและกรณีศึกษา จึงขอนำเสนอปัญหาในการอนุรักษ์พลังงานและแนวทางแก้ไขดังต่อไปนี้

อาคารที่มีค่าOTTVสูง

อาคารสำนักงานที่มีค่าOTTVไม่เกิน 45 วัตต์/ตร.เมตร จะมีภาระของระบบปรับอากาศ ประมาณ 20-30 ตร.เมตร/ตันความเย็น และสำหรับอาคารเก่าซึ่งกฎกระทรวงยอมให้ค่าOTTVสูงได้ถึง 55 วัตต์/ตร.เมตร จะมีภาระของ ระบบปรับอากาศ ประมาณ 15-20 ตร.เมตร/ตันความเย็น ซึ่งก็เห็นได้ชัดว่าอาคารที่มีค่าOTTVต่างกัน จะใช้ขนาดของระบบปรับอากาศที่ต่างกันได้ตั้งแต่ 1.3-2 เท่า
นอกจากนี้ ก็เป็นที่ทราบกันดีว่า อาคารที่มีค่า OTTV สูงจะอยู่ไม่สบาย เนื่องจากบริเวณรอบนอกของพื้นที่หรือบริเวณใกล้กระจกจะรับการแผ่รังสี และทำให้อุณหภูมิแตกต่างกันมากกับส่วนพื้นที่ภายใน
ปัญหาของอาคารที่มีค่าOTTVสูงยังไม่ได้มีเพียงเท่านี้
อาคารที่มีค่าOTTVสูง จะมีค่าSensible Heat Ratioสูงในช่วงกลางวัน ดังนั้น เมื่อใดที่ไม่มีแดด เช่น เมื่อฝนตกหรือเมื่อใช้งานกลางคืน ความชื้นสัมพัทธ์จะขึ้นสูงทันที การที่ความชื้นสัมพัทธ์สูงคือสาเหตุของการเกิดหยดน้ำ การเกิดเชื้อรา และบางคนแพ้ในลักษณะแพ้อากาศ
เมื่อค่าSensible Heat Ratioสูง ปริมาณลมหมุนเวียน หรือCFM/ตันความเย็น จะสูงด้วย โดยที่ปริมาณลมหมุนเวียนปกติจะอยู่ระหว่าง 350-400 CFM/ตันความเย็น แต่เมื่อมีSensible Heatมาก ก็อาจจะกลายเป็น 450-600 CFM/ตันความเย็นได้ ผลที่ตามมาก็คือ ระบบท่อส่งลมจะต้องใหญ่ขึ้น 1.3-1.7 เท่า หมายความว่าท่อลมจะต้องใหญ่ขึ้น เครื่องส่งลมเย็นต้องใหญ่ขึ้น พัดลมและมอเตอร์พัดลมต้องใหญ่ขึ้น เสียงลมในระบบก็สูงขึ้น ใช้พื้นที่ในฝ้าเพดานมากขึ้น
แนวทางแก้ปัญหา ก็ควรจะหาทางลดค่าOTTVลงมา และเมื่อใช้งานกลางคืน ก็ควรจะลดรอบพัดลมลง เพื่อให้CFM/ตันความเย็นลดลง มีเวลาที่ลมอยู่ที่คอยล์เย็นนานขึ้นและกลั่นเป็นน้ำได้มากขึ้น ซึ่งจะช่วยให้ความชื้นสัมพัทธ์ในห้องลดลง
ห้องนอนที่มีความชื้นสูงก็เนื่องจากการเลือกเครื่องสำหรับกลางวัน แต่การใช้งานใช้ตอนกลางคืน

ประตู

ถึงเรื่องประตูจะเป็นเรื่องของสถาปนิก แต่ก็เกี่ยวข้องกับการปรับอากาศและระบายอากาศเป็นอย่างมาก
จะขอกล่าวถึงประตูแต่ละชนิดดังนี้
ประตูไม้อัด ไม่เป็นฉนวนกันความร้อนและมักจะไม่กันความชื้น
ประตูเหล็ก หากไม่มีฉนวนภายในจะไม่กันความร้อน
ประตูกระจกframeless มีร่องโดยรอบประตู ทำให้ลมรั่ว ไม่กันฝุ่น ไม่กันความชื้น
ประตูบานเกล็ด ทำให้ลมรั่ว มักจะนำความชื้นเข้าสู่ภายในห้อง
ดังนั้น แนวทางแก้ปัญหาก็คือ ควรจะใช้ประตูไม้จริงหนา หรือประตูเหล็กที่มีฉนวนภายใน โดยมีวงกบและธรณีประตูรับเพื่อให้สามารถปิดได้สนิท หากใช้ประตูกระจก ก็ควรใช้ชนิดที่มีกรอบและไม่มีร่องประตู
การปิดเปิดประตูสำหรับประตูบานผลักเป็นนำอากาศภายนอกเข้าสู่ภายในห้อง ดังนั้น ห้องที่ต้องปิดเปิดประตูบ่อย ควรจะจัดให้มี โถงหน้าประต ูเพื่อให้ทำหน้าที่ เป็นที่ ปรับสภาวะอากาศ ระหว่างภายในและภายนอก การใช้ประตูบานเลื่อน อาจจะลดปัญหาได้บ้าง แต่ประตูบานเลื่อนใช้เป็นประตูฉุกเฉินไม่ได้ เมื่อใช้ประตูบานเลื่อน จะต้องมีประตูบานผลักปกติประกอบอยู่ข้างๆด้วย
ขนาดของช่องประตูควรจะจำกัดให้มีขนาดเท่าที่จำเป็น โดยทั่วไป ประตูขนาดกว้างไม่น้อยกว่า 90 ซม.จะเพียงพอสำหรับการใช้งานและขนเฟอร์นิเจอร์
ระตูห้องน้ำไม่ควรใช้ประตูบานเกล็ด และการระบายอากาศของห้องน้ำ ควรจะระบายสู่ภายนอกอาคาร

ท่อส่งลมเย็น

ท่อส่งลมเย็นโดยทั่วไปจะมีลมที่รั่วจากรอยต่อของท่อ 1-5 % สำหรับเครื่องส่งลมเย็น 10 ตันความเย็นซึ่งปริมาณการส่งลมเย็น 3500 CFM ก็จะมีปริมาณลมที่รั่ว 35-175 CFM หรือเป็นความเย็นที่สูญเสีย 0.3-1.5 ตันความเย็น ตัวเลขนี้เป็นตัวเลขที่น่าตกใจแต่ก็เป็นความจริง งานที่ดีที่สุดจะกำหนดค่าลมรั่วที่ 1 % โดยใช้การวัดด้วยการอัดลมเข้าระบบ

en-energy0102.jpg (14241 bytes)

แนวทางแก้ปัญหาก็คือ การเดินท่อลมในพื้นที่ปรับอากาศ เพื่อให้ลมที่รั่วยังอยู่ในระบบ เช่น การเดินท่อลอย หรือเดินในเพดานที่ใช้เป็นทางลมกลับ การใช้ท่อลมกลมSpiral Round Ductจะมีรอยต่อที่ลมรั่วน้อยลง และมีหน้าตัดท่อที่มีแรงเสียดทานน้อยที่สุด เหมาะสำหรับใช้เป็นท่อเมนที่เดินเป็นแนวตรง ซึ่งสามารถออกแบบให้ความเร็วลมในท่อสูงได้เกินกว่า 2000 ฟุต/นาที การที่ท่อลมตรงมีความเร็วลมสูงจะมีผลกับแรงเสียดทานไม่มาก แต่จะทำให้ความดันลมในท่อลดลง ซึ่งจะมีผลทำให้ลมรั่วน้อยลง

ฉนวน

ความหนาของฉนวนสำหรับท่อส่งลมเย็นและท่อน้ำเย็นกำหนดให้มีความหนาเพียงพอสำหรับการป้องกันน้ำเกาะ ดังนั้น จึงไม่เพียงพอกับการเป็นฉนวนป้องกันความร้อน ท่อส่งลมเย็นที่มีความยาวหลายสิบเมตร อุณหภูมิลมเย็นจะเพิ่มขึ้นหลายองศา เช่นเดียวกับ ท่อน้ำเย็นที่เดินหลายสิบเมตร อุณหภูมิน้ำเย็นก็จะเพิ่มขึ้นหลายองศา
นอกจากนี้ บริเวณที่ฉนวนถูกบีบ เช่น ที่จุดหิ้วท่อ ค่าความเป็นฉนวนจะหายไป
แนวทางแก้ปัญหาก็คือการเดินท่อในพื้นที่ปรับอากาศ เช่น การเดินท่อลอย และหากต้องเดินภายนอกอาคารก็ควรเพิ่มความหนาของฉนวนให้เพิ่มขึ้น ตรงจุดหิ้วก็ควรใช้ฉนวนชนิดแข็งเสริม
ฉนวนที่เป็นโฟม จะต้องกำหนดค่าความหนาแน่นไม่น้อยกว่า 1.5 ปอนด์/ลบ.ฟุต หรือ หากใช้ที่พื้น ก็ควรมีความหนาแน่นไม่น้อยกว่า 3 ปอนด์/ลบ.ฟุต เพื่อป้องกัน การยุบตัวของฉนวน และควรหุ้มปิดหน้าด้วย ซีเมนต์หรือ เวอร์มิคูไลท์ เมื่อต้องใช้ใน อาคาร เพื่อให้กันไฟ

สายพาน

พัดลมหอยโข่ง มักจะขับเคลื่อนด้วย สายพานเพื่อให้สามารถปรับรอบได้ แต่สายพานจะส่งกำลังได้เพียง 95 % ดังนั้นพัดลม 10000 CFMและใช้มอเตอร์ขนาด 5 แรงม้า ก็จะสูญเสียไป 0.25 แรงม้า พัดลมหอยโข่งที่จัดวางไม่ดี อยู่ในที่แคบหรือท่อลมทางเข้าหักฉาก ยังมักจะมีปัญหาลมวนที่ปากพัดลมทำให้ประสิทธิภาพลดลง 10-20 % แนวทางแก้ปัญหาก็คือ ใช้มอเตอร์ต่อโดยตรงโดยไม่ใช้สายพาน ส่วนในกรณีที่ ต้องการ ปรับรอบ ให้ใช้อุปกรณ์ Inverter การจัดพื้นที่ปากพัดลมนั้นสำคัญมาก และต้องให้มีพื้นที่เพียงพอ หากต่อท่อลมเข้าพัดลม ก็ต้องให้ลมเดินได้เรียบ

ขนาดมอเตอร์

วิศวกรมักจะเลือกขนาดมอเตอร์ที่ใหญ่เกินไปเนื่องจากไม่แน่ใจผลจากการคำนวณกับสภาพการใช้งานจริง ทำให้เกิดความสูญเสียที่มอเตอร์และเพิ่มInduction Loadของระบบ และทำให้ค่าตัวประกอบกำลังหรือPower Factorของ ระบบไฟฟ้า ต่ำลง แนวทางแก้ปัญหาก็คือ การคำนวณให้มีความละเอียดมากขึ้น โดยการคำนวณตามข้อมูลจริงแล้วจึงสั่งมอเตอร์ ไม่ใช้วิธีสั่งมอเตอร์ตามสเปค แล้วจึงมาคำนวณเพื่อตรวจสอบในภายหลัง การเลือกใช้มอเตอร์ ควรจะเลือกใช้เฉพาะมอเตอร์ที่มีประสิทธิภาพสูงเกินกว่า 85 %

แรงเสียดทานในระบบ

วิศวกรมักจะออกแบบให้มีวาล์วและDamperในระบบมากเกินไป เพื่อให้สามารถปรับปริมาณการไหลได้สะดวก แต่การที่มีวาล์วและDamperมากเกินไปเป็นการเพิ่มแรงเสียดทางของระบบ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อท่อมีการปรับขนาดหน้าตัดของท่อให้เข้ากับอุปกรณ์
แนวทางแก้ปัญหาคือ การติดอุปกรณ์เหล่านี้เฉพาะที่จำเป็น เดินท่อให้สั้นที่สุดและไม่เดินท่อเลี้ยวไปมา อุปกรณ์ที่ติดตั้งกันฟุ่มเฟือยและไม่จำเป็นที่เห็นบ่อยๆ ได้แก่ Volume Damperที่หัวจ่าย วาล์วในระบบท่อน้ำเย็น ข้อต่ออ่อนต่างๆ

ตำแหน่งห้องเครื่อง

การจัดให้ห้องเครื่องอยู่ไกล หรืออยู่ปลายห้อง ทำให้ท่อต้องเดินยาว เปลืองค่าติดตั้งและเพิ่มให้แรงเสียดทานสูง เช่น ตั้งเครื่องส่งลมเย็นไว้ที่ปลายห้อง ทำให้ท่อต้องเดินยาว 40 เมตรและต้องใช้มอเตอร์ 5 แรงม้า แทนที่จะใช้มอเตอร์ 3 แรงม้าและเดินท่อ 20 เมตร หากตั้งเครื่องไว้กลาง
อาคารจำนวนไม่น้อยที่ตั้งห้องเครื่องในตำแหน่งที่ไม่เหมาะสม ทำให้เกิดการสูญเสียในระบบนับล้านบาททุกปีตลอดอายุการใช้งานของอาคาร
แนวทางแก้ปัญหาคือ ควรจะต้องต่อสู้กับสถาปนิกเพื่อให้ได้ตำแหน่งห้องเครื่องที่อยู่Center of Load

STACK EFFECT

การระบายอากาศโดยอาศัยหลักการนี้ บางครั้งใช้ไม่ได้ผลเนื่องจากความสูงของห้องไม่พอ ช่องเปิดไม่เหมาะสม ลมไหลไม่สะดวก สภาพแวดล้อมร้อนจัด ตัวอาคารเป็นมวลสะสมความร้อน และมีปัญหาการป้องกันแมลง
หลักการสำคัญของการระบายอากาศ โดยอาศัยแรงยกตัวของอากาศนี้ ระยะความสูงระหว่างช่องลมเข้าและช่องลมออกจะต้องมากพอ โดยทั่วไปควรจะมากกว่า 5 เมตร และถ้าจะให้ดีก็ควรจะมากกว่า 10 เมตรขึ้นไป โดยห้ามไม่ให้มีช่องเปิดตรงกลางซึ่งจะทำให้ลักษณะของปล่องเสียไป

en-energy0104.jpg (23405 bytes)

เมื่อมีการถ่ายเทอากาศแล้ว ต้องไม่ไห้ตัวอาคารอมความร้อนและแผ่รังสีความร้อนเข้ามาในอาคาร เนื่องจากการระบายอากาศไม่สามารถป้องกันการแผ่รังสีความร้อนจากผนังหรือหลังคาได้
ช่องเปิดควรจะมีพื้นที่มากพอ ไม่ต้านลม ช่องลมออกควรจะเปิดให้ลมระบายขึ้นบนและไม่สร้างกระแสลมวน
ปัญหาของแรงเสียดทานมักจะเกิดจากมุ้งลวดที่สกปรก ซึ่งส่วนหนึ่งเกิดจากแมลง การป้องกันแมลง สามารถทำได้โดยการใช้เกล็ดระบายอากาศที่ไม่มีแสงลอด เมื่อไม่มีแสงลอด แมลงก็จะไม่เข้ามา

การใช้แสงธรรมชาติ

การออกแบบที่ไม่ได้ให้ความสำคัญของการใช้แสงธรรมชาติ ทำให้ต้องใช้แสงจากโคมไฟฟ้าในตอนกลางวันเกินความจำเป็น ในทางตรงข้าม การเปิดให้มีSky Lightทำให้ความร้อนเข้ามาในอาคารมาก
แนวทางแก้ปัญหา คือ พื้นที่ เช่น ทางเดิน ห้องน้ำ ห้องอาหาร ห้องเก็บของ ห้องเครื่อง บันได โถง ควรออกแบบให้มีการใช้แสงธรรมชาติ เนื่องจากพื้นที่เหล่านี้ ไม่จำเป็นต้องมีระดับความเข้มของแสงคงที่ โดยการนำแสงธรรมชาติมาใช้ ควรทำช่องเปิดในระดับสูง และให้แสงเข้าด้านข้าง หรือใช้แสงสะท้อน เพื่อป้องกันความร้อนจากแสงแดดโดยตรง ซึ่งเป็นรังสีความร้อนที่กำจัดได้ยาก และยังมีUVซึ่งเป็นผลร้ายทั้งกับคนและสิ่งของภายในอาคาร สำหรับโกดัง หรือ โรงงานทั่วไป การเปิดช่องแสง 10 % ของพื้นที่หลังคา จะได้แสงสว่างที่มากเพียงพอ

ความสูงของห้องปรับอากาศ

เมื่อ 20-30 ปีที่แล้ว พนักงานขายเครื่องปรับอากาศจะประมาณขนาดเครื่องปรับอากาศตามปริมาตรของห้อง โดยมีตารางที่ฝรั่งทำไว้ให้ ดังนั้น จึงทำให้เกิดความเข้าใจว่าขนาดของเครื่องปรับอากาศขึ้นกับปริมาตรของห้องสำหรับคนรุ่นเก่าๆ
ในปัจจุบัน เป็นที่ทราบกันดีแล้วว่า ภาระในการทำความเย็นขึ้นอยู่กับการถ่ายเทความร้อนจากภายนอกและภาระที่เกิดขึ้นภายใน เช่น คน และอุปกรณ์ไฟฟ้า ดังนั้น การที่ห้องสูงขึ้น ไม่ได้หมายความว่าภาระการทำความเย็นจะต้องเพิ่มขึ้นตามไปด้วย หากผนังส่วนที่เพิ่มขึ้นไม่ได้ทำให้การถ่ายเทความร้อนเพิ่มขึ้น ห้องที่สูง 3 เมตร กับห้องที่สูง 4 เมตร โดยความเป็นจริงไม่ได้แตกต่างอะไรกันมาก หากไม่ได้มีผนังที่เป็นกระจก ในทางตรงข้าม ห้องที่สูง 4 เมตร จะทำให้เกิด การแยกชั้น อากาศร้อน ในส่วนสูงของห้อง และทำให้พื้นที่ในระดับใช้งานคือ 2 เมตรลงมามีอุณหภูมิที่ดีขึ้น
อย่างไรก็ตาม ทุกอย่างก็ต้องมีความพอดี ห้องที่สูงมากเกินไป ก็อาจจะมีผลที่ทำให้กำลังไฟฟ้าสำหรับระบบแสงสว่างเพิ่มขึ้น
ห้องจัดเลี้ยงขนาดใหญ่ ห้องแสดงสินค้า ยิมเนเซียม ที่เป็นโถงสูง จะมีความร้อนโดยเฉพาะอย่างยิ่งที่เกิดจากโคมไฟฟ้าลอยอยู่ด้านบน หากมีการระบายอากาศส่วนนี้ออก ก็จะทำให้อากาศร้อนส่วนนี้ถูกระบายออกไปและไม่เป็นภาระกับระบบปรับอากาศ

ความเย็นโดยอาศัยบ่อน้ำ

ในหนังสือที่เกี่ยวกับบ้าน มักจะรูปแสดงการเพิ่มความเย็นให้กับบ้านโดยการทำบ่อน้ำต้นลม ซึ่งถึงแม้ว่าอากาศจะเย็นลงแต่ความร้อนยังคงเท่าเดิม เพียงแต่เปลี่ยนเป็นความร้อนแฝงหรือความชื้นเท่านั้น หากบ้านมีการปรับอากาศ อากาศที่ชื้นนี้ยังจะเป็นผลร้ายกว่าอากาศที่ร้อนเสียอีก แต่ถ้าบ้านเปิดโล่งและอากาศถ่ายเทได้ดีก็ไม่เป็นไร
ดังนั้น การใช้บ่อน้ำในการลดอุณหภูมิ จะต้องให้บริเวณนั้นมีการถ่ายเทอากาศได้ดี เพื่อให้ความชื้นที่เกิดขึ้นระบายออกไปได้ และไม่เกิดการสะสมความชื้น ซึ่งจะทำให้เกิดเชื้อรา และโรคที่เรียกว่า Legionella

ความเย็นจากต้นไม้

เป็นที่ทราบกันดีว่า ความเย็นจากต้นไม้ เกิดจากร่มเงาและการระเหยน้ำของต้นไม้ แต่ก็เป็นที่น่าสงสัยว่า ต้นไม้ที่ปลูกใหม่ ทำไมจึงไม่สร้างความเย็น
สาเหตุที่ต้นไม้ที่กำลังเจริญเติบโตจะสร้างความเย็นมาก เนื่องจากต้นไม้ที่เจริญเติบโต ต้องการแสงแดด น้ำ คาร์บอนไดออกไซด์เพื่อใช้ในการสังเคราะห์แสง ประกอบกันขึ้นเป็นสารประกอบไฮโดรคาร์บอน ซึ่งก็คือ ลำต้น กิ่ง ใบและรากของต้นไม้ โดยพลังงานที่ต้นไม้ดูดซับเข้าไปนี้ เทียบได้กับการเผาต้นไม้ ซึ่งก็คือปฏิกิริยาย้อนกลับนั่นเองดังนั้น การนำความเย็นของต้นไม้มาใช้ ขึ้นอยู่กับความสามารถในการเจริญเติบโต รวมทั้งมวลสารและค่าความร้อนของต้นไม้ที่เกิดจากการเจริญเติบโต สถานที่ซึ่งมีสภาพแวดล้อมที่มีต้นไม้ที่กำลังงอกงามก็จะเย็น

en-energy0107.jpg (25645 bytes)

tOp rOOt